لاتحزن

نفس بانگ آورد آن دم از درون

که مرا هر روز اینجا میکشی -----جان من چون جان گبران می کشی

هیچ کس نیست از حالم خبر-----که مرا تو می کشی بی خواب و خور

در غزا بجهم به یک زخم از بدن -----خلق بیند مردی و ایثار من

....

نذر کردم که زخلوت هیچ من-----سر برون نارم، چو زندست این بدن

لاتحزن...

آهوي را کرد صيادي شکار

اندر آخر کردش آن بي زينهار

آخري را پر ز گاوان و خران

حبس آهو کرد چون استمگران

هان کدامست آن عذاب اين معتمد

در قفص بودن به غير جنس خود

لاتحزن...

نیست هر عقلی حقیری پایدار وقتِ حرص و وقتِ خشم و کارزار لاتحزن...